Energiearmoede in Nederland: wie betaalt de hoogste prijs?
Deze studie gebruikt microdata uit Nederland om te onderzoeken of energiearmoede systematisch samenhangt met gender en migratieachtergrond. Het centrale idee is dat “armoede” in moderne samenlevingen niet alleen over inkomen gaat, maar ook over toegang tot basisvoorzieningen zoals betaalbare energie—en dat die toegang ongelijk kan uitpakken tussen groepen. Door verschillen tussen huishoudens te analyseren, richt het artikel zich op mogelijke structurele scheefheden in wie het hardst geraakt wordt door energiekosten en woning-/marktcontext.
Why it might matter to you:
Dit kan je helpen om armoedemechanismen preciezer te benaderen: niet alleen via geldstromen, maar via de prijs en beschikbaarheid van essentiële diensten. Het biedt aanknopingspunten om beleid of analyses te richten op de groepen die door bestaande instituties en markten onevenredig kwetsbaar blijken.
Ongelijkheid als sluiproute naar hardere politiek
Dit overzichtsartikel vraagt waarom India—’s werelds grootste liberale democratie—meebeweegt richting autoritarisme. De kernredenering is dat democratie in een sterk ongelijke samenleving moeilijk stabiel te houden is: de staat probeert tegelijk tegemoet te komen aan eisen van gemarginaliseerde groepen (rechten en welzijn) én elite-privileges te behouden. Op termijn kan die balans ontsporen, omdat zowel elites als niet-elites teleurgesteld raken en naar “alternatieven” grijpen; het stuk wijst ook op sociale bewegingen als mogelijke rem op verdere erosie.
Why it might matter to you:
Als je ongelijkheid en armoede onderzoekt, laat dit zien hoe distributieve spanningen kunnen doorwerken in instituties en democratische spelregels. Het kan je helpen om politieke uitkomsten niet als losstaand te behandelen, maar als onderdeel van een bredere sociale structuur waarin belangenbotsingen cumuleren.
Bankfusies: minder krediet, maar “betere” leningen?
Op basis van de consolidatie van Spaanse spaarbanken (2009–2011) onderzoekt dit artikel hoe bankfusies de kredietverlening en prestaties beïnvloeden. De quasi-experimentele analyse suggereert dat gefuseerde banken de kredietkraan dichter draaien en hogere rentes zetten, terwijl ze tegelijk minder aanvragers afwijzen en minder probleemleningen rapporteren. Met een structureel model concluderen de auteurs dat de kredietprestaties verbeteren door lagere screeningkosten, zelfs als de leenstandaarden versoepelen.
Why it might matter to you:
Dit kan relevant zijn als je wilt begrijpen hoe financiële herstructurering de toegang tot krediet verschuift—een cruciale schakel voor huishoudens en kleine bedrijven aan de onderkant van de inkomensverdeling. Het resultaat helpt om “minder krediet” en “minder wanbetaling” niet automatisch als tegengestelden te zien, maar als mogelijke uitkomst van veranderde bankprikkels en kosten.
If you wish to receive Briefings like this,Please.
Stay curious. Stay informed — with
Science Briefing.